کوچ معکوس و آینده ای که زنگ خطر جدی برای شهرهای کنگان و دیر است…
حکایت ممنوعیت اجاره و اسکان نیروی شرکت ها توسط منطقه ویژه به دلیل مهاجرت معکوس نفس های آخر از بی مدیریتی نا سخاوت مندانه است.
واخر دهه هفتاد بود که دولت وقت تصمیم گرفت از ذخایر خدادادی انرژی در این منطقه بهرهبرداری کند و بعد از آن «عسلویه» پایگاهی شد برای مهاجرت.
سی هزار هکتار منطقه ویژه اقتصادی که طبق مصوبه شورایعالی مناطق آزاد تجاری-صنعتی برای بهرهبرداری از منابع نفت و گاز حوزه پارسجنوبی و انجام فعالیتهای اقتصادی در زمینه نفت و گاز و پتروشیمی در محدوده نوار ساحلی عسلویه است و سال به سال به آن افزوده و افزوده شد . منطقهای که نیروهای انسانی زیادی را بدون برنامه ای مدون به آنجا کشاند. تا جایی که مردها گاهی به تنهایی و گاهی با خانوادههایشان از شهرهای بزرگ و کوچک تن به مهاجرت وارونه دادند و بعنوان ساکنین چند ساله این شهر شدند
حال باید دید برنامه های ممنوعیتی چقدر کارشناسی شده است و با نیمی از مردم که ارتزاق آن ها از اجاره و اسکان نیروهای شرکتی است چه خواهند کرد؟!
