.
🔸از آخرین استوری آتشنشان مسئولیت پذیر مجید سفالی تا درد مسئولیت گریزی
▪️صدای آژیر ماشین های آتشنشانی کنگان این بار نه فقط برای نجات، که برای وداع با یکی از فرزندان شجاع این شهر به صدا درآمد. مجید سفالی،آتشنشانی که پیش از این در آتشسوزی اسکله پارسیان و ماموریت های مختلف جان بر کف ایستاده بود، این بار در حین نجات جان مردم یک آپارتمان مسکونی در خیابان برق کنگان، به شهادت رسید. سه همکار او نیز با حال وخیم به بیمارستان منتقل شدند، در حالی که میدانستند این پایان ماجرا نیست. چرا که ساختمانهای کنگان، با رشد سرسامآور جمعیت و ساختوسازهای بیضابطه، همچون بمبهای ساعتی در انتظار فاجعه بعدی هستند.
▪️کنگان، شهر صنایع نفت و گاز، امروز در سوگ فرزندی نشسته که قربانی توسعه بی برنامه و بی مسئولیتی شد. “بعضی از ساختمانهای این شهر حتی سیستم اطفای حریق ابتدایی هم ندارند”، این را نه یک منتقد، که مردم مستاجر با درد اعتراف میکنند. شورای شهر و شهرداری به جای نظارت بر ایمنسازی ، بر موج ساختوسازها سوار شدهاند. ساختمانهایی که هر یک با مجوزهای مختلف بالا رفتهاند و امروز، آتشنشانانی مانند مجید را به کام مرگ میفرستند.
▪️این حادثه تنها یک آتشسوزی نبود؛ آزمونی برای وجدان مسئولان بود. آموزش ناکافی آتشنشانان، تجهیزات ناکافی و نظارت صوری بر ایمنی ساختوسازها، زنجیرهای از کوتاهیهاست که به فاجعه ختم می شود. آیا وقت آن نرسیده که آپارتمان ها “الزام نصب سیستمهای اطفاءحریق ” را رعایت کنند؟
▪️یاد مجید سفالی و علی دیانی، نه با اشک که با اقدام گرامی داشته میشود. آن ها که سرمایه این شهر بودند، امروز نماد مقاومت در برابر بیتفاوتی اند. شهری که صنعتش ثروت میآفریند، چرا نباید ایمنی شهروندانش را تأمین کند؟ “یادش گرامی باد”، شعاری نیست؛ پرسشی است که تا پاسخ عملی نیابد، شعلههای بعدی باز هم در مسائل مختلفی قربانی خواهند گرفت.
یادداشت محمد بازدار ـ رسانه امجد
